Tekst
Z dawną Księgą Cieni pojął cienia cień,
Omijając w twierdzy nadchodzący dzień.
Niebieski, zielony sztylet w pochwie śpi,
Biały łuk ze smoczej kości cicho tkwi.
Czerwone latarnie niesie straży krok,
Chłopiec wnika w ścianę, by oszukać wzrok.
Czuje zapach stali i starych skór woń,
W milczącym ukryciu mija obcą broń.
Uchylone drzwi w pułapkę,
Kryją cichą swą zagadkę.
Czarny świecący łuk,
Nie powstrzyma go żaden wróg.
Gdy wypije magii cichy ślad,
Strzałą gniewu uderzy w świat.
Biały łuk od smoków, jasna smocza kość,
Odpoczywa w mroku, mając bitew dość.
Chłopiec z ławy bierze ciężki, nowy dar,
W jego dłoniach płonie cichy, czarny żar.
Płaszczem skrywa ogień, oszukuje noc,
Tylną bramą z twierdzy unosi swą moc.
A gdy chłodne drzewa szumią gęstą mgłą,
Czarny łuk wibruje, czując wolność swą.
Mgła otula lasy, błyszczy w trawach szron,
Gdzie rodzina smoków ma bezpieczny schron.
Bał się tej ciemności, dziś zatrzymał krok,
Zbawienie lub mrok – ocalił go mrok.
Uchylone drzwi w pułapkę,
Kryją cichą swą zagadkę.
Czarny świecący łuk,
Nie powstrzyma go żaden wróg.
Gdy wypije magii cichy ślad,
Strzałą gniewu uderzy w świat.
Cytadela milczy, pusta stoi straż,
Chłopiec wraca do swych, wiatr omiata twarz.