Tekst
W pustej bibliotece spędza ciche dni,
Słyszy ciężkie buty obok starych drzwi.
Biały łuk ze smoczej kości w dłoni ma,
Blask swoich sztyletów zgasił niby mgła.
Znalazł Księgę Cienia pośród dawnych ksiąg,
Czytał ją w półmroku dotykiem swych rąk.
Kiedy z okna zniknął szary, chłodny świt,
Poznał, jak w ciemności ukryć każdy byt.
Musi skryć sztylety, mrok to jego druh,
W kamiennych komnatach cichy jest jak duch.
On staje się cieniem cienia w głuchą noc,
Cytadela Mroku traci swoją moc.
Niewidzialny chłopiec wstrzymuje swój dech,
By w ciemnym zaułku zgubić wraży śmiech.
Biały łuk ze smoczej kości skrył pod płaszcz,
By w mroku utonął blady, jasny blask.
I błękit swych ostrzy wsunął w gęsty mrok,
Gdy przy pustej ścianie stawia cichy krok.
Wszedł do sali pisarz, klnąc na gęsty pył,
Stawia światło w progu, by go mrok nie krył.
Chłopiec milczy blisko, tuż na wyciąg rąk,
Stłumił każdy uśmiech, by zachować mrok.
Księgę kładzie z tyłu, zjada suchy grzyb,
Za drewnianym progiem bije wrogi rytm.
W pamięci wciąż chowa mgłę i smoczy dom,
Ognisko w jaskini, znajomy mu schron.
Na zewnątrz wyrusza – zbawienie lub mrok,
Nie zliczy go teraz obojętny wzrok.
Musi skryć sztylety, mrok to jego druh,
W kamiennych komnatach cichy jest jak duch.
On staje się cieniem cienia w głuchą noc,
Cytadela Mroku traci swoją moc.
Niewidzialny chłopiec wstrzymuje swój dech,
By w ciemnym zaułku zgubić wraży śmiech.
Gotowy opuścić ten zniszczony próg,
Nie zliczy go żaden cytadeli wróg.