Tekst
Zbiegł przed ogrami przez wyrwę w ścianie,
Gdzie martwe półki leżą jak głaz.
Szary blask w oknie na krótko tu stanie,
W pustej komnacie zatrzymał się czas.
Pod płaszczem łuk z jasnej smoczej kości,
Sztylety w pochwach bezpiecznie dziś śpią.
Zjada okruchy z wielkiej ostrożności,
A ciężkie buty na zewnątrz znów brzmią.
Szary promień światła opada na kurz,
Nie ma powrotu ni wyjścia stąd już.
Cisza w mroku, to cały jego dach,
Gdy w starych murach korzeni się strach.
Cisza w mroku, zamknięty ten świat,
Tylko on, księgi i milczenia ślad.
W trzecim dniu głód pali niczym ognisko,
Więc palcem swym bada rośliny i zioła.
Trujący grzyb mleko roni tak blisko,
Chowa go w pyle, gdzie śmierć go nie woła.
Bezpieczne zjada powoli, jak trzeba,
Tak smoki uczyły, gdy późny był łów.
Z łukiem pod dłonią, pod dachem bez nieba,
Szczur mija chłopca w krainie bez słów.
Z pogniecionego hełmu pije deszcz,
Żelazo z niebem ma wspólny tu krok.
Wciąż jeszcze żyje, zatrzymał ten dreszcz,
A w sercu pulsuje: Zbawienie lub mrok.
Szary promień światła opada na kurz,
Nie ma powrotu ni wyjścia stąd już.
Cisza w mroku, to cały jego dach,
Gdy w starych murach korzeni się strach.
Cisza w mroku, zamknięty ten świat,
Tylko on, księgi i milczenia ślad.
Wciąż we wnętrzu, w uśpionych rzędach...
Jeszcze jedna księga czeka u progu...