Tekst
Chłopiec wśród smoków odnalazł swój dom,
Biały łuk z dawnej kości w swej dłoni ma on.
Dwa jasne sztylety u pasa się skrzą,
W zamieci dla bliskich żar wzniecił nad mgłą.
W popołudnie przez las wiatr niesie swą woń,
Stare mięso i pot, ogry ruszą w pogoń.
Zbyt potężne, by walczyć, więc musi biec w dal,
Aż natrafia na pnącza i mur z dawnych skał.
W dawnym murze jest wyłom ukryty wśród pnącz,
Wślizguje się w cień, uciekając od rąk.
Zamyka się klatka i ściga go strach,
W ciemnościach wiruje stuletni już piach.
Czy znajdzie stąd wyjście, czy zgubny to krok?
Przed nim jest tylko zbawienie lub mrok.
W środku wita go kurz i uśpiony chłód,
Dłoń bestii uderza o skałę u wrót.
Więc idzie przez gruzy, pod stopą brzmi piach,
Krok straży przed chłopcem przynosi mu strach.
Pusta sala w ruinie, zwiędłych liści stos,
Opiera się o filar i waży swój los.
Nagle widzi na skale pęknięty już znak,
To Mroczna Cytadela, w niej wyjścia dziś brak.
Na zimnych schodach siada, wspomina swój dom,
Łuk biały to nie klucz, nie wyrwie z tych stron.
W mroku o pnącza znów stuka lamp szkło,
Z przodu kroczy strażnik, osacza go zło.
W dawnym murze jest wyłom ukryty wśród pnącz,
Wślizguje się w cień, uciekając od rąk.
Zamyka się klatka i ściga go strach,
W ciemnościach wiruje stuletni już piach.
Czy znajdzie stąd wyjście, czy zgubny to krok?
Przed nim jest tylko zbawienie lub mrok.
Trzecich drzwi tu nie ma, opada w dół pył...
W Mrocznej Cytadeli uwięziony tkwi...
Zbawienie lub mrok...