Tekst
W smoczej rodzinie dorastał on tak,
Z łukiem z białej kości przemierza swój szlak.
Dwa jasne sztylety u boku dziś ma,
Błękit i zieleń pośród cieni gra.
Strumień mosiądzem i rdzą dzisiaj tli,
Pachnie żelazem w te letnie dni.
Smocza rodzina traci swą moc,
Ogień w ich gardłach przygasł w tę noc.
Schodzi w mrok, by wywalczyć im cud,
W górski przełyk, w lodowaty chłód.
Przez chłód i przez mrok chłopiec drogę swą tnie,
By wygnać truciznę rozlaną na dnie!
Gdy ogień powraca, śmierć cicho umyka,
Rodzina jest wolna, pieczara oddycha!
Z Mrocznej Twierdzy blade bestie tam śpią,
Zatruły wodę swą zgnilizną złą.
Łuk z białej kości zbyt wielki tu był,
Więc barwnym sztyletem tnie z całych sił.
W krągłej komnacie odnalazł wnet wrak,
Gnijące truchło blokuje tu szlak.
Chłopiec odciąga to cielsko na bok,
Srebrzysta woda rozjaśnia ten mrok.
Wspina się w górę, nie roniąc ni łzy,
Napełnia im gardła, by przegnać złe sny.
Jeden łyk chłodu i iskra znów gra,
Ciepło powraca i znowu świat trwa.
Schodzi w mrok, by wywalczyć im cud,
W górski przełyk, w lodowaty chłód.
Przez chłód i przez mrok chłopiec drogę swą tnie,
By wygnać truciznę rozlaną na dnie!
Gdy ogień powraca, śmierć cicho umyka,
Rodzina jest wolna, pieczara oddycha!
Woda znów lśni, jest czysta i cicha...
Rodzina bezpieczna, pieczara oddycha.