Tekst
Czarna paszcza w bieli nuciła stary ton,
Fałsz i puste ciepło to był tej góry szpon.
Łowca z białym łukiem wybiera inny szlak,
Dwa lśniące sztylety to walki jego znak.
Wiatr zyskuje ciężar i gubi twarde dno,
Szara, gęsta chmura ukryła puste tło.
Złoty blask na szyi w chmurach nagle znikł,
Śliska łuska w deszczu gubi dłoni chwyt.
Zimno mrozi palce, więc chłopiec liczy wiatr,
Nagle uderzenie i gubi pewny ślad.
Fałdy powietrza zamknęły cały świat,
Gdy uderza nagle zdradziecki, mocny wiatr!
Złapany w chmurze, nie na kamiennym dnie,
Fałdy powietrza skrywają go we mgle!
Biały łuk uderza, mija serca rytm,
Chłopiec leci z wiatrem w ten pochmurny świt.
Smok rozkłada skrzydło niczym ciemny mur,
I chwyta chłopca pośród gęstych chmur.
Lecą już pod burzą w stary, ciemny las,
Gdzie pod wielkim głazem spokojny mija czas.
Drżą łowcy kolana, zachował biały łuk,
Smok paruje w ciszy, pokonał groźny próg.
Cicha jest pieczara, ogień jasno lśni,
Z boku wielki brat omija groźne dni.
Na grzbiecie smoka łowca ocalił się,
Siedzi i czeka, aż burza minie w tle.
Zimno mrozi palce, więc chłopiec liczy wiatr,
Nagle uderzenie i gubi pewny ślad.
Fałdy powietrza zamknęły cały świat,
Gdy uderza nagle zdradziecki, mocny wiatr!
Złapany w chmurze, nie na kamiennym dnie,
Fałdy powietrza skrywają go we mgle!
Woda cicho kapie, oddycha ciemny bór...
Na grzbiecie smoka pokonał falę chmur.