Tekst
W białej zamieci brat leci ślepo,
Chłopiec mu krzykiem wskazuje szlak.
Mkną przez zawieję pod szarym niebem,
Aż w białej skale pojawia się znak.
Czarna czeluść w białej twarzy skał,
Nikt ze swych bliskich do środka nie zwał.
Choć bije ciepło w ten ziąb i w ten lód,
Brat się zatrzymał u wejścia do wrót.
Prawo ich leża jest proste i znane:
Ciepło nie wpuszcza w te bramy niezwane.
Nucąca gardziel śpiewa dawną pieśń,
Ciemność i ciepło kuszą w białej mgle.
Nucąca gardziel niesie starą wieść,
Lecz dziś nikt z braci nie zatraci się.
Zielonym sztyletem, co świeci jak liść,
Chłopiec rysuje na głazie swój ślad.
Biały łuk z kości nie zbudzi się dziś,
Zaraz odlecą gdzie goni ich wiatr.
Kładzie swą dłoń, kamień mruczy przez kość,
Ciepło jest słabe, nie suszy ich burz.
Cofa swą rękę, ten jeden raz dość,
Zapach na skale zostanie tu już.
Na grzbiecie smoka chłopiec mknie znów,
Z dala od pieśni i z dala od słów.
Śnieg sypie w ślad, a brat czuje go w lot,
Drugie spojrzenie by wwiodło ich w mrok.
Prawo ich leża jest proste i znane:
Ciepło nie wpuszcza w te bramy niezwane.
Nucąca gardziel śpiewa dawną pieśń,
Ciemność i ciepło kuszą w białej mgle.
Nucąca gardziel niesie starą wieść,
Lecz dziś nikt z braci nie zatraci się.
Lecą pod wiatr, w nieprzebytą biel...
W milczeniu gaśnie nucąca gardziel.