Tekst
Z lodowym bratem leci prosto w chłód,
Brat własną piersią tnie szalejący lód.
Ma biały łuk z kości, blask sztyletów dwóch,
A drogi w burzy szuka teraz słuch.
Śnieg kradnie bratu oczy, znika świat,
Horyzont tonie w gęstej, pustej mgle.
Pod dłonią chłopca mokrych łusek ślad,
I złoty połysk kości w białym tle.
Suchy dźwięk to skała, kłamstwo krągłe jest,
Z echa chłopiec czyta każdy wiatru gest.
Biała przełęcz kipi od chmur,
Krzycz o skrętach, gdy skrzydło traci wzrok!
Echa prawdy szukaj wśród gór,
Zanim zje ich milczący, biały mrok!
"Skręcaj w lewo", gdy cieńszy wraca ton,
"Ciągnij w górę", gdy echo brzmi jak stal.
Ściera z oczu narosły, gęsty szron,
Głuchnie na moment wśród rozszalałych fal.
Skrzydło mija o włos kamienny szczyt,
Cichy trzask, odłupany spada lód.
Nie ma haków, ratunkiem żaden chwyt,
Tylko głos w tej zawiei czyni cud.
Na grzbiecie smoka w sercu wściekłych chmur,
Łeb lodowego brata ufa mu.
Gdzieś tam czeka rodzina pośród gór,
Ciepłe stado zaprasza znów do snu.
Suchy dźwięk to skała, kłamstwo krągłe jest,
Z echa chłopiec czyta każdy wiatru gest.
Biała przełęcz kipi od chmur,
Krzycz o skrętach, gdy skrzydło traci wzrok!
Echa prawdy szukaj wśród gór,
Zanim zje ich milczący, biały mrok!
Biel wciąż szczerzy kły i ostry lód...
On krzyczy nowy skręt, prowadząc w przód...