Tekst
Z jaskiń, gdzie lawa i prastary las,
W chmury na smoku wzlatywał nie raz.
Biały łuk z kości ten chłopiec wziął w dłoń,
Zieleń i błękit dwóch ostrzy tnie toń.
Słychać w szczelinie potężniejszy śpiew,
Szaro-zielona pogoda mrozi krew.
Brat z pyskiem w szronie nie pozwala iść,
Pieszy w wichurze by spadł tu jak liść.
Deszcz wbija igły w krawędź stromych skał,
Z bratem zanurzy się w burzowy szał.
Burzowy start! Przez rozwścieczony wiatr,
Brat bierze burzę na skrzydła, przez grad.
Ściana powietrza nie złamie mu piór,
Pędzą we dwoje w sam środek tych chmur.
Płasko na łuskach, mocno trzyma pas,
Biały łuk milczy, wiatr smaga go w twarz.
Błękit sztyletu lśni na mokrej skórze,
Chłopiec swym wzrokiem przeszywa te burze.
Wiatr nagle chwyta jak ogromna dłoń,
Smok koryguje lot w szaloną toń.
Chłopiec nie puszcza, chwyt pewny wciąż ma,
Zimno na karku, a z przodu dźwięk drga.
Gdzieś w ciepłym leżu, w mglistym, cichym cieniu,
Rodzina smoków przy jasnym płomieniu.
Lecz lód przed nimi, cel czai się w mrokach,
On leci w burzę – na grzbiecie smoka.
Deszcz wbija igły w krawędź stromych skał,
Z bratem zanurzy się w burzowy szał.
Burzowy start! Przez rozwścieczony wiatr,
Brat bierze burzę na skrzydła, przez grad.
Ściana powietrza nie złamie mu piór,
Pędzą we dwoje w sam środek tych chmur.
Dźwięk na przełęczy ukryty we mgle...
Na grzbiecie smoka... gdzie burza ich śle.