Tekst
Dwunasty rok życia, jaskinia to dom,
Znalazł pośród smoków bezpieczny swój schron.
Dwa jasne sztylety – jak woda i liść,
Z łukiem z białej kości przed siebie chce iść.
Uczy się stąpać i łuski się trzyma,
Gdy na dnie jaskini blask lawy się wzdyma.
Blask łuku z kości blednie pośród drzew,
Gdzie liść niby płaszcz spija cichy ów śpiew.
Gdy słońce już gaśnie, by wezwać tu noc,
On czuje pod stopą prastarą tę moc.
Na grzbiecie smoka, gdzie chmury i wiatr,
Nie siedzi, lecz stoi, by chwycić ten świat!
W ramionach ma wolność i z niebem się zrósł,
Na grzbiecie smoka nie straszny mu mróz!
Lecą tak nisko, gdzie błyszczy toń wód,
Gorący żar łuski odsuwa tu chłód.
Pachnąca kora wciąż mija o włos,
Rozpięte ramiona wyznaczą mu los.
Ziemia w oddali to teraz jest myśl,
Nie szuka już murów ni miasta od dziś.
Na łuku z kości blask słońca wciąż płonie,
Zimno już chwyta, on wyciąga dłonie.
Chłodna mgła chmury pęka mu na twarzy,
Uśmiech radości w tych oczach się żarzy.
Smok nie przechwala się w locie bez słów,
Dzień już powiedział to wszystko tu znów.
Gdy słońce już gaśnie, by wezwać tu noc,
On czuje pod stopą prastarą tę moc.
Na grzbiecie smoka, gdzie chmury i wiatr,
Nie siedzi, lecz stoi, by chwycić ten świat!
W ramionach ma wolność i z niebem się zrósł,
Na grzbiecie smoka nie straszny mu mróz!
Dzień już powiedział wszystko, co miał...
Nie siedzi, lecz stoi... unosi go wiatr.