Tekst
Zimny głaz jaskini wita bosy krok,
Wychowany tam, gdzie uczy ojciec smok.
Biały łuk ze smoczej kości niesie w las,
W nożach modry i zielony świeci blask.
Liście w małych wirach kłaniają się mu,
Nagle silny wicher wyrywa ze snu.
Rzuca go w zarośla, warga we krwi lśni,
Śmieje się w gałęziach pośród starych pni.
Smok spowalnia kroku pośród mglistych drzew,
By nadążył uczeń obudzić swą krew.
Wiatr, ogień i woda, to puszczy jest głos!
Mały chłopiec z magią splótł swój własny los.
Choć upada w liście, choć uderza w głaz,
Wstanie i spróbuje jeszcze jeden raz!
Małe ziarno ognia w małej dłoni drży,
Zapomina o nim, płomień mocno skrzy.
Spala jasny kosmyk, czuje ostry swąd,
Leje z wiadra wodę, gasi ognia błąd.
Ciężka kula wody spływa mu na nos,
Cały przemoczony śmieje się na głos.
Gdy rozchlapie wszystko, nie żałuje sił,
W małym kubku z kory kroplę wody skrył.
Z liśćmi w swych włosach dumnie idzie w przód,
Mokra jest koszula, choć na dłoniach brud.
Kiedy wiatr zawieje, czuć spalony włos,
Krok w krok ze smokami, to jest jego los.
Smok spowalnia kroku pośród mglistych drzew,
By nadążył uczeń obudzić swą krew.
Wiatr, ogień i woda, to puszczy jest głos!
Mały chłopiec z magią splótł swój własny los.
Choć upada w liście, choć uderza w głaz,
Wstanie i spróbuje jeszcze jeden raz!
Tylko uśmiech chłopca, magii rośnie moc...
Wiatr, ogień i woda... zapadnie wnet noc.