Tekst
Świetliste noże od smoczej braci,
Dłoń mu się ślizga, znów siłę traci.
Błękit lśni chłodem, zieleń ogrzewa,
Łuk z białej kości dłoń słabą gniewa.
Zwisając z drzewa, sił mu brakuje,
Spada w zarośla, lecz nie żałuje.
Kora we włosach, uśmiech na twarzy,
Ramiona pieką, a on wciąż marzy.
Rodzina chroni, uczy i wspiera,
On w sobie siłę powoli zbiera.
Smoczy syn, smoczy syn, w cieniu smoczych piór,
Chociaż dziś jest słaby, pozna siłę gór.
Biały łuk zaśpiewa, błyśnie ostrzy stal,
Gdy ze swą rodziną wnet wyruszy w dal!
Ciągnie głaz liną, powróz dłoń pali,
Biegnie przed siebie, gdy głaz się wali.
Skacze po skałach w górskim potoku,
Wpada pod wodę z iskrą w swym oku.
Przy wejściu z braćmi wciąż ćwiczy kroki,
Błękit i zieleń tną mrok głęboki.
Pazur mu w piętę stuka co kroku,
Biały łuk z kości naciąga w zmroku.
Gdy biały księżyc na niebie już wschodzi,
Ramię wciąż boli, lecz słabość uchodzi.
Biały łuk drzemie, u ściany spoczywa,
Ciepłe go skrzydło jak niegdyś okrywa.
Rodzina chroni, uczy i wspiera,
On w sobie siłę powoli zbiera.
Smoczy syn, smoczy syn, w cieniu smoczych piór,
Chociaż dziś jest słaby, pozna siłę gór.
Biały łuk zaśpiewa, błyśnie ostrzy stal,
Gdy ze swą rodziną wnet wyruszy w dal!
Smoczy syn...
Ból staje się siłą...