Tekst
Z błękitnym ostrzem, co lśni niczym lód
Z zielonym nożem, gdzie drzemie sam liść
Choć łuku nie ma, by ruszyć na trud
Wie, z kim do końca swych dni pragnie iść
Zimne ulice wygnały go w mrok
Dziurawy but i niepewny był krok
Spał tuż pod murem, gdzie zimny był głaz
Z ciepłych miejsc gnano go wciąż raz po raz
Wyszedł za bramę, by uciec od zła
Tam, gdzie na szczytach błękitna lśni mgła
Pod skrzydłami smoków odnalazł swój dom
Tam go nie zrani ni człowiek, ni grom
Pod skrzydłami smoków bezpieczny ma sen
Z ciepłą rodziną zaczyna swój dzień
Na stromym zboczu krwawiła mu dłoń
Aż w głębi skały odnalazł swój schron
Słysząc syczenie, ogromny czuł dech
Skrył się w ciemności i wstrzymał swój wdech
Z czasem przywykły, uciszył się syk
Nikt już nie kopie, ustąpił też krzyk
Dają mu ciepło i strawę bez słów
W nowej, skórzanej odzieży jest zdrów
Teraz u pasa ma wodę i liść
Patrzy na świat i wie, dokąd ma iść
Wiatr gładzi kurtkę u wejścia do jam
Chłopiec już nigdy nie będzie tu sam
Wyszedł za bramę, by uciec od zła
Tam, gdzie na szczytach błękitna lśni mgła
Pod skrzydłami smoków odnalazł swój dom
Tam go nie zrani ni człowiek, ni grom
Pod skrzydłami smoków bezpieczny ma sen
Z ciepłą rodziną zaczyna swój dzień
Nie wraca pod mur, nie uroni już łez
Pod skrzydłami smoków odnalazł swój sens